Mali (en een restje Togo)

Waren we al erg onder de indruk van Togo, naarmate we meer naar het zuiden rijden wordt dat alleen nog maar beter. De mooie boerderijtjes hebben zeer schone en aangeveegde erfjes van wit zand en de natuur wordt steeds rijker aan verschillende boomsoorten. We slingeren een heel stuk bergop door tropisch regenwoud met mooie uitzichten, en slapen in een oud hospitaal boven op de berg. De volgende dag rijden we, grotendeels via goed begaanbare wegen alhoewel sommigen onverhard zijn, naar het laatste land, maar niet nadat we in Togo aan onze laatste verplichting hebben voldaan....

Totnutoe zijn we er in ieder land in geslaagd om een aldaar wonende 2cv te vinden (hoewel ik het me van Marokko nu even niet kan herinneren), en vlak buiten het eerste dorpje van vandaag zien we er een staan bij een garagebedrijfje, onder een boom en achter een paar andere auto's. Omdat we nu wat meer tijd hebben stoppen we voor een paar foto's. De garagemeneer komt blij verrast een praatje maken en vindt het prachtig om al die eendjes voorbij te zien rijden. Hij laat trots zien dat zijn exemplaar loopt als een zonnetje, met een carburateur van iets compleet anders, een zelfgemaakt ventilatortje, andere bumpers en zonder achterremmen. Het probleem hier is om onderdelen te vinden. Op onze vraag, wat ze het meest nodig hebben, komt unaniem het antwoord "contactpunten". Die heb ik nog wel, en al snel komt het idee om deze te ruilen tegen iets afrikaans. Ik wijs naar de omstanders en vertel, dat ik graag een mooi overhemd wil. De garagehouder vraagt, welke van de omstanders volgens mij het mooiste shirt heeft en ik wijs er eentje aan. De eigenaar trekt zonder twijfelen onmiddelijk het kledingsstuk uit waarna ik het overhandigd krijg. Het past precies. Heb de ex-eigenaar een fijn t-shirt gegeven en we moesten ook ons adres achterlaten. Hierna met een gerust hart door naar de grens van Mali!

De grensovergangsformaliteiten verlopen voorspoedig, de verschillende hokjes voor de papiertjes met stempels staan hier netjes vlak bij elkaar. Hierna nog een klein stukkie rijden naar onze eerste overnachting, in een mooi hotel waar ik vorige keer ook ben geweest. Het is van Monique, een dikke negerin die je continu trakteert op koffie en/of whisky. Er is een mooie tuin bij die helemaal vol staat met prachtige beelden en stoelen van plaatselijke houtsnijkunstenaars. Ik wil graag een stoeltje kopen, maar dat moet nog gemaakt worden en speciaal voor mij zijn dus vele mensen de hele nacht uit hun slaap gehouden met houthakgeluiden :)
Vanaf nu slapen we trouwens alleen nog maar in hotels, met uitgebreide maaltijden, dus onze fijne roze barbieborden liggen ergens in een afrikaanse prullenbak. Dit land is duidelijk nog weer iets welgestelder dan het vorige, dus nette dorpjes met leuke winkeltjes en meer auto's op straat.

De volgende dag is officieel onze laatste dag rijden voor de finish op het strand. Daarna moeten we wel nog naar de haven in de hoofdstad, maar dit wordt toch als het eindpunt beschouwd en dat is een beetje een raar gevoel. Uiteraard wil iedereen zo langzamerhand graag naar dat beloofde strand met de kokosnoten-met-rum-en-een-rietje, maar eigenlijk is iedereen ook zo verslaafd geraakt aan het terreinrijden met de eend en de geweldige sfeer in de groep, dat niemand wil ophouden.
De intocht met politie-escorte en de officiële ontvangst verlopen in een uitgelaten sfeer en ontaarden al gauw in een vrolijk water- en biergevecht. Het begint al rijdend, en als iedereen uiteindelijk op het dorpsplein staat is er echt geen houden meer aan. Het helpt ook, dat het bier gratis is en de temperatuur erg hoog. Er is werkelijk niemand, die geen water, bier of cola in zn haar, shirt en onderbroek heeft. Er zijn felicitaties van iedereen aan iedereen, voor de goede sfeer en omdat alle autootjes het hebben gehaald. Het technische team David en Erik bedanken ons en Eleanor en Richard voor het succesvol op de weg houden van de Pentax-eend. Na het welkomstwoord door de burgemeester volgt de laatste, onverantwoord chaotische, kilometer naar het strand. We krijgen bij aankomst de beloofde kokosnoot, en als iedereen gearriveerd is en alle autootjes aan de waterlijn staan, volgt de traditionele duik in de oceaan. Die niet zonder gevaar is, want door de sterke stroming gaan verschillende mensen onderuit en worden zonnebrillen en zelfs een fototoestel weggespoeld.

Eerlijk is eerlijk, het is wel een hele mooie plek om weer eens lekker niks te doen, behalve dan natuurlijk bier drinken, in het zwembad of de zee liggen, lekker eten en flink uitslapen. We hebben een huisje met een fijne veranda met uitzicht tussen de palmen door op het strand, waar een hele rij eendjes geparkeerd staat. Wat vervelend allemaal! Het enige verplichte onderdeel van de volgende dag is de prijsuitreiking van de "verkiezingen". Iedereen kan stemmen voor dingen als team met het meeste pech, de mooiste auto enzovoort. Een mooie gedeelde winst is er voor Eleanor en Richard en Bas en Simon, die samen de prijs voor best team-spirit mogen ontvangen. Wij krijgen weliswaar van alle teams de meeste stemmen, maar allemaal in verschillende categorieen waardoor we nergens eerste mee worden :)
'sAvonds bij de champagne worden er opnieuw veel felicitaties, omhelzingen en vriendschapsbetuigingen uitgewisseld.

Nu, na de laatste feestavond (die ook best hardcore te noemen was) resten nog de allerlaatste dingen om te doen, zoals de auto uitruimen en de reistassen inruimen, adressen uitwisselen, een mooie groepsfoto nemen en de kater verwerken. Dan volgen echt de laatste kilometers (met een tussenstop voor een lunch op het meest paradijselijke plekje op aarde). Vanavond om 9 uur is het definitief tijd om de auto voor een paar weken alleen te laten en de terugreis in de vliegmasjien te ondergaan...

Nog meer zomaar

We schieten alweer aardig op; nu nog 2 dagen echt rijden naar de officiele finish. Tijd dus voor wat opsommingen, dat hoort erbij.
We zitten nu in het eennalaatste land, Togo. Daarover later meer natuurlijk. Hoe verder we naar het zuiden gereden zijn, hoe aardiger de mensen lijken te zijn. Alhoewel ze in Marokko ook erg aardig waren. Het juiste woord is misschien "vrolijker". Gewoon blij verrast dat er van die rare autootjes door hun dorpje rijden, zonder meteen wat van je te willen. Alhoewel alle kindertjes onverminderd nieuwsgierig zijn, en alle winkeliers graag aandacht willen. Maar ze lopen niet meer letterlijk de spiegels van de auto, maar kijken van een afstand. En mensen willen je echt graag helpen als je pech hebt, of de weg of iets anders kwijt bent. Alles is ook netjes en schoon hier, en groen. Heel groen. We hebben gezien waar de bananen vandaan komen, de tabak, de koffie, de kokosnoten, de suiker en de katoen.

We zagen in Mali duidelijk veel minder auto's dan in Mauretanie, maar wel in betere staat. Kan ook bijna niet anders trouwens, alles is beter dan wat daar rondrijdt. Wel is het nog voornamelijk Mercedes, peugeot en toyota. In Burkina wordt het nog ietsje beter, daar komen ook weer meer merken op de weg. Bussen en vrachtwagens kunnen er veel voller dan in nederland, en ook flink hoger. Ze worden er wel krom, scheef en doorgezakt van maar dat maakt niemand iets uit. Een steeds terugkerende attractie is ook het ongelooflijk vol geladen bestelbusje. Steeds als je bedacht hebt dat het plaatselijke grindpad zo slecht is dat alleen wij of de terreinwagens er kunnen rijden, komt er zo'n bejaard busje voorbij met 15 man erin en een half huis op het dak. We zijn onder de indruk. De brommertjes hebben de plaatsen van de kamelen en ezels inmiddels volledig overgenomen. Er zijn er heel erg veel, en ze zijn bijna allemaal van vage chinese merken. Ook zij rijden letterlijk overal, trouwens. Lekker offroad met je hele gezin en 6 kippen op de brommert. Overigens is de benzine sinds Mali weer tamelijk bruikbaar. In het dagelijkse dierenrijk zoals gezegd geen kamelen en ezels meer, wel nog steeds koeien en hagedissen. Kippen en geiten zijn er ook nog, maar ze zijn flink gekrompen. Vooral de jonge dwerggeitjes hebben een hoge knuffelbaarheidsfactor. In de serie minidieren heeft ook het varkentje zijn intrede gedaan, en inmiddels zijn ook overal kalkoenen.

Geheel onchronologisch en zomaar ertussendoor een overzichtje van de defecten aan onze auto totnutoe: 5 lekke banden, 2 kapotte gaskabels, een keer of 4 een schokdemper gebroken (en 3 keer laten lassen, moet nu dus weer), afgebroken schokdemperbout, gebroken schokdemperplaat, 2 keer gescheurde uitlaatdemper, water in carburateur, nieuwe bobine gekocht en reservebobine weggepleurd vanwege kapot wegens een defect, carterbescherming finaal krom maar weer recht(er) geramd, tankbeschermer krom en op een hoek losgescheurd, benzinemeter dood, schakelaartje van achteruitrijlampje kapoet, knipperlichtschakelaar gerepareerd, linkervoorpoot licht gebogen, achterlichtglaasje gebroken, brandgaatje in linkerstoel, preventief motor- en bakolie vervangen en overal zand. Het valt dus reuze mee allemaal!

Burkina Faso.

De mensen in Bukina zijn ook alweer erg aardig. Je kunt aan veel dingen zien dat het een wat rijker land is dan het vorige, dus dat zal ook wel schelen. Veel zien we er niet van, want we rijden min of meer direct door naar Togo. Al doen we daar alsnog twee dagen over, wat toch alweer een hele dag langer is dan dat ik vorige keer in dit land was. Het is overigens best een mooi land, maar relatief vlak en met tamelijk goede wegen, dus minder bruikbaar voor hardcore offroad-rijden. Alhoewel de suikerrietvelden mooi zijn om doorheen te rijden, en de organisatie toch wel fraaie routes heeft weten te vinden om lekker overheen te scheuren. En ik heb er mijn verjaardag gevierd, nadat we nogal laat in het kamp aankwamen omdat de italianen geen visum bleken te hebben. Gelukkig nog net tijd voor een paar biertjes, en er waren heuse slingers en kadootjes die Richard al die tijd verstopt had weten te houden.

Togo

We beginnen met een tamelijk spectaculair stukje Togo, alhoewel het lang duurt voordat we zien waar we voor gekomen zijn
We rijden door twee wildparken die vlak bij elkaar liggen en waar grote kuddes olifanten leven. Gelukkig is Richard net weer beter, na 2 dagen ziek geweest te zijn. Het eerste park rijden we door via een spectaculaire route die ineens weer zo veel van de chauffeurs vraagt dat die zelf geen tijd hebben om naar diertjes te speuren. Maar gelukkig missen ze daar nix aan, want afgezien van 2 aapjes zien de bijrijders ook niet veel.
Bij de tussenstop tussen de twee parken in, tijdens het ruzie maken met de beheerders over de veels te hoge entreeprijs, ziet iemand iets bewegen tussen de bomen. Een spontane expeditie te voet (ons vantevoren uitdrukkelijk afgeraden vanwege te gevaarlijk) levert spectaculaire foto's op van een olifant op nog geen 10 meter afstand!
In het tweede kamp een lange rechte weg die weinig goeds doet vermoeden, maar ineens is daar het trompetgeluid dat zo typerend is voor de olifant. We stoppen de autootjes en een compleet gezinnetje olifanten komt op nog geen 50 meter voorbijschuifelen. Net als iedereen uitgebreid op het dak staat voor de beste fotoos en filmpjes krijgt Pa olifant ons in de gaten en besluit een aanval uit te voeren om de kinders te beschermen. Dat levert in principe mooie beelden op,. als je tenminste niet net als Richard ondersteboven de auto induikt van schrik. Ik wil overigens ook best de auto een stukje opschuiven, maar gelukkig is het alleen een schijnaanval om ons weg te jagen. Redelijk gelukt.


De ritten zijn inderdaad wat minder zwaar, of als ze wel zwaar zijn inelkgeval wat minder lang. Daardoor is er wat tijd om eens lekker te eten in een lokaal restaurant waar we allebei heel blij mee zijn. Of even over de dorpsmarkt te lopen. Mede hierdoor vinden we Togo een heel erg fijn land, maar dat is dus een beetje gekleurde info...
Zoals gezegd is het hier heel erg groen, we rijden dan ook een stuk door hoog gras waardoor je slecht kan zien waar je rijdt en slecht opschiet maar het is een van de leukste stukken totnutoe: iedereen pleurt van zijn brommer, fiets of slippers als ze zien dat er heuse autootjes over hun bospad rijden. Dat dus duidelijk niet is bedoeld voor auto's, maar het kan dus wel. Of in elk geval met eendjes. Naast de offroadstukken is er in dit land ook weer asfalt, maar dat is bijna nog zwaarder voor auto en chauffeur dan de offroad. Het bevat grote gaten die vaak uitermate knap gecamoufleerd zijn en waar je vierkante velgen of lekke banden van krijgt. Of eventueel ergere dingen, maar gelukkig overkomt dat niemand. Geef ons inelkgeval maar de offroad, dan weet je waar je aan toe bent. Bovendien rijden er op de asfaltwegen ook allemaal andere dingen, zoals vrachtwagens. En die zijn krom, scheef, overbeladen en ze stinken. Maar ze rijden wel zo hard mogelijk, wat niet altijd de veiligste keus is. Dat merken we snel als we op een morgen een stukkie verkeerd rijden en de Pentaxitalianen besluiten te keren op de weg. Net als ze dr dwars op staan komt er een grote gele vrachtwagen veels te snel de hoek om en ondanks dattie zichzelf de berm instort raakt hij de Pentax-eend. Gelukkig blijft het bij lichte schade aan het eendje, maar de truck heeft een afgebroken voorwiel. En heel veel geluk dat hij niet tegen het huisje of de dikke boom beland is. Het levert inelkgeval een hoop vertraging op, maar toch zijn we als vierde in het kamp 'savonds. En we hebben alle offroad gedaan, terwijl veel mensen de helft hebben overgeslagen. Tijd over dus voor een paar biertjes en sterke verhalen in ze middel of ze fukking jungle, waar we dus slapen deze nacht.


Richard's fijne lijstje:

• Onder de reuzendouche doorgereden die normaal gesproken de suikerriet water geeft.
• Richard is ziek en heeft last van dehydratatie, diarree en krampen maar dat heeft vast nix met een avondje zuipen in Bamako te maken.
• In Bamako weer 3 africars en 2 ami's gezien
• De vastgelaste schokdemperbout en schokdemper opnieuw gebroken
• De tentoo-jongens hebben een gescheurd chassis; is weer gelast.
• Bij team Pentax de voorruit gebroken en vervangen, en gelijk ook een aandrijfas.
• De bakolie is al na 3 weken een soort van klei
• Overal bos/bermbrandjes waar we doorheen rijden; dit is expres om het dode gras te verwijderen.
• De mensen zijn hier niet zielig en arm; ze hebben een wat andere levensstandaard maar zijn zeer vrolijk en vriendelijk. In plaats van iedereen een breedbeeld-elceedee met 200 zenders gewoon met zn allen voetbal kijken op een tv-tje op het dorpsplein. Kan ook en is veel gezelliger, zo doen ze dat hier. Wij denken dattet misschien wel zelfs beter is als bij ons in europa.
• Monteur Frank rijdt 2 schapen dood, Tentoo scoort op dit gebied een kip. De dokter zegt, dat ze met de landrover voor een koe gaan.
• In Mango (in Togo, het land van de voodoo) in een echt klooster geslapen.
  

Jippie weer een berichtje uit Afrika!

Hallo, hier weer even een berichtje via mij! Zijn jullie weer een beetje op de hoogte!

Onze mannen zijn vandaag door een reservaat gereden! Er was hen vanalles beloofd krokodillen, olifanten enz.

Oke de olifant was gelukt, maar die was er niet blij mee!
Ries stond op de kooi om goed te kunnen filmen (de videocamera is het enige opname apparaat dat nog werkt!), toen de olifant ze ineens aanviel! Helaas heeft ie dit niet kunnen filmen! Het was wel indruk wekkend zo'n grote beest dat met veel herrie op je af komt stampen! Gelukkig zijn ze er zonder kleerscheuren vanaf gekomen!
Oja niet vergeten hij heeft een roofvogel gefilmd, we zijn benieuwd!!!!!

Langzaam aan begint het einde in zicht te komen! De auto houd het nog steeds best goed! De uitlaat moest opnieuw gefixd worden, het een en ander weer rechtgebogen en alle schroefjes weer vastgedraaid! Ga zo door Goedele (de naam van de auto??), we houden van je!

Morgen rijden ze naar Leo net boven de grens van Ghana!

Groetjes,

Judith

Het volgende land: Mauretanie

Mauretanie bestaat vooral uit zand, maar ze hebben er ook heeeel veel afval. En dat mag gewoon overal liggen. Uitzicht wordt er dan ook niet veel beter van, maar gelukkig is het land niet heel dicht bevolkt, dus zijun er ook genoeg stukjes zonder al te veel afval. Net als vorige keer is er werkelijk geen een auto zonder deuken, en de meesten hebben ook maar weinig lampen, ramen, nummerplaten en vering. Maakt niet uit, zolang de toeter het maar doet. We kunnen niet pinnen in de grote stad, en al helemaal niet in de grote woestijn, dus we doen lekker zuinig leven. Gelukkig zijn andere teams behulpzaam. Autootje vindt het alemaal prachtig, alleen wel wat warm. Ze besluit om een spontane hartritmestoornis te ontwikkelen midden in de woestijn. Gelukkig kunnen we een reserve-pacemaker installeren. We zijn de woestijn ingestuurd voor maar liefst 2 dagen, met een overlevingspakket en een hoop water. We rijden samen met de 2 engelse teams en slaan voor de nacht ons bivak op aan het spoor, de enige echt vaste richtlijn in deze woestijn. We halen de boom van het dak van Cookie, waar deze een halve dag heeft gewoond, voor een fijn kampvuurtje. Vlak voor het slapen gaan komt de langste trein ter wereld nog gezellig even langs, 2 kilometer en dus ruim 3 minuten lang. De volgende dag doen we met de eendjes ook een paar uur een trein na, omdat het zand naast de spoorlijn veels te los is om te rijden. Op het spoor is ook niet alles, want het hobbelt en is slecht voor je auto, maar je gaat tenminste wel vooruit.

In dit land geen sjieke hotels, maar wel veel mooie natuur. Na een dag door bossen en leuke kleine dorpjes zijn er ineens geen bandenmannetjes meer, maar wel lekke banden. We gaan een dorpje binnen en ontdekken dat het komt omdat we ongemerkt in Mali zijn beland. Beetje moelijk betalen dus ook, want we hebben nog geen Malinese floepies. Maar na een hoop heen en weer geloop in het typisch afrikaanse tempo is alles weer oke.

Mali.

Na voor de tweede keer een etappe van 2 dagen te hebben gedaan kunnen we wel onszelf en onze kleren wassen bij de schitterende watervallen van de Senegal-rivier. Waar we trouwens wel veel later aankomen dan de bedoeling was omdat de douanemeneer niet al te snel en een beetje boos is. Kost ons maar 4 uur. Maar de watervallen en de weg ernaartoe zijn heel erg de moeite waard. We willen hier wel een week blijven. Intussen maar liefst al wel 3 lekke banden gehad, maar vergeleken met de Pentax-italianen is dat helemaal nix. Lang leve onze diepte-investering in goede terreinbanden. Dit stukje van de route lijkt meer op trial-rijden dan op rally, en alle autootjes hebben het zwaar. Wacht maar tot jullie de filmpjes zien. We moeten dan ook regelmatig de pentax opnieuw in elkaar zetten, omdat die toch wel wat bejaard begint te worden en we hebben nu eenmaal beloofd dat we zullen babysitten. Onz eigen autootje komt er redelijk doorheen, al hebben we hierna geen schokdempers meer aan de voorkant en het geluid van een dikke harley. Maar als je een beetje voorzichtig doet is het geen probleem. Na al dit natuurgeweld volgen wat rustigere routes zodat we weer eens tijd hebben voor inkopen en meer bandenreparaties. Bij allemaal erg aardige mensen in veel schonere dorpjes. Ook een stuk minder auto's op de weg, dat geeft wat minder stof en drukte, vooral bij rijden in het donker veel veiliger. Momenteel aan het uitrusten in een prima hotel in Bamako, de leuke maar rare hoofdstad van Mali. Heel druk hier. Lekker bier dat prima smaakt na 5 dagen zonder. Hedenavond diner bij de voorzitter van de 2cv-club van Bamako; dat bestaat hier echt.


Zomaar.

Het is stoffig, heel erg stoffig. Alles zit er vol mee. 2 dagen geen werkende startmotor gehad omdat er een compleet koffiekopje zand en stof in zat. Alle kleren zijn bruin, zelfs als ze onder uit je tas komen. We rijden een paar dagen op diesel, of in elk geval voor een deel. In Mauretanie gooien ze dat stiekem door de benzine. Is slecht voor eendjes, maar je krijgt er wel veel meer motorolie door, in plaats van minder :)
Dingen worden steeds goedkoper (pakje sigaretten 70 eurocent) en de mensen zijn hier ook veel aardiger. In de grote stad proberen ze nog steeds van alles aan je te verkopen voor veel te veel, maar het grote bedelen is voorbij. Alleen de kindertjes doen nog steeds verwoede pogingen. Een paar teams zijn kwijtgeraakt door technische problemen. We zien ze na 3 dagen weer terug in Bamako. Onderweg 2 ami's gezien, of tenminste de resten ervan. Chassis kaal, maar in nieuwstaat. Als er nog iemand met een vrachtwagentje deze kant uit komt? En maar liefst 3 keer een africar, of iets soortgelijks. In een zeldzame, waarschijnlijk zelfgemaakte, vierdeurs uitvoering. Alle citroenfreaks mogen even kwijlen bij de foto, als we terug zijn.
Het is hier erg warm, we drinken minstens 4 liter water per persoon per dag. En we zweten, zodat je na het douchen binnen een uur wel weer kunt omdat het stof dan weer lekker plakt. Na 2 keer je haar wassen komt er nog altijd bruin water uit.
Het is wel echt een hardcore-edition vergeleken met de vorige keer, er is veel meer autopech en veel minder tijd om eens op visite te gaan bij de lokale bevolking. Tegelijk op de weg letten, naar je slechtlopende motor luisteren of er al onraad is, op je voorganger letten in het dichte stof en op de gps kijken. Zit je in holland vaak tijdens het rijden nog een beetje te bellen en wat te eten, hier moeten we zelfs aan de co-piloot vragen om het licht of de choke te bedienen; het is dus echt hard werken. Vaak direct na het eten naar bed en de volgende dag om 5 uur opstaan. Maar totnutoe zijn alle auto's en alle mensen er nog bij en alles werkt (weer). Vanaf nu schijnt het voor de autootjes minder zwaar te worden maar wel nog steeds hard werken om door de jungle te komen; we gaan het zien.
Bamako lijkt zowaar wat opgeknapt vergeleken met 2 jaar geleden. Weer geen tijd gehad om de dierentuin te bezoeken, wel de auto weer beter gemaakt; de scokdempertjes weer fijn gelast en geen 120 decibel en rook meer binnen.


Richard's lijstje:

• In Noaudhibou een hoop vuilnis en daartussen alleen maar gedeukte auto's, en ineens een prachtig gerestaureerde 2cv Dolly.
• Grote lof voor Brigitte die ons langs alle andere wachtenden binnen een uur over de grens helpt.
• Eendjes passen dus niet precies op de rails, wel precies ertussen.\Als tweede ploegje binnen na de woestijn, en dat met de goedkoopste auto's!
• Echte touareg-broden gebakken in het kampvuur.
• Gekampeerd op camping Bab Sahara, eigendom van een kleurrijke hollander die ook een 2cv heeft.
• Biertjes gedronken voor 4,50 euro. Illegaal in Mauretanie.
• Zeer saaie asfaltweg (500 km) van Atar naar Nouakchott
• Mooie oases na al dat zand
• Groot contrast op de weg: dikke landrovers naast total loss maar rijdende renaultjes 4
• Steeds behulpzamere en vriendelijke mensen overal
• Richard eet fruit! En veel ook...
• Na de camping van de hollander speciale bescherming van het leger voor ons convooi. Hij kent de chef en die wil graag goed voor de dag komen ;)

Telefoontje uit Afrika

Hallo allemaal,

Ik heb net met Ries aan de telefoon gezeten!

Alles gaat nog steeds goed de auto heeft een beetje last van de slechte kwaliteit benzine, namelijk euro 92!

Ries heeft vrienden gemaakt met een sprinkhaan, waarvan hij eerst dacht dat het een schorpioen was! Hij sloeg hem al van zich af, maar heeft hem daarna een naam gegeven, gerard, en nog een uur met hem rond gelopen!

Ze hebben alweer heel wat kilometers afgelegd! Langs het spoor, door het zand, over asfalt! Nou ja asfalt, als ik het goed begrijp zijn het meer kuilen dan wegdek! Ze proberen dus ook zoveel mogelijk overdag te rijden, zodat ze voor het donker in het kamp zijn, want ook straatverlichting kennen ze hier niet! Langs de weg is het een groot kerkhof van auto's, dieren en verder vanalles wat iedereen kwijt wilde!

Vandaag hebben ze de eendenclub van mauritanie ontmoet, Ries was erg onder de indruk van de goede staat waairn de auto's verkeerden, hij hoopt over een paar dagen foto's op de site te zetten!

Ook hebben ze op een nederlandse camping geslapen, die nederlanders zitten ook overal!

De komende twee dagen crossen ze weer door de woestijn richting Bamako, waar ze als het goed is 1 rustdag hebben (donderdag)!

Onze jongens hebben nog niet zoveel foto's, maar kijk vooral ook bij de andere teams!

Groetjes,

Judith

Nog een beetje Marokko

Het is hard werken, zo'n hardcore-edition! We staan bijna elke morgen voor half 6 op om 's avonds nog een beetje met daglicht aan te komen, want in het donker terreinrijden is ofwel best gevaarlijk, of hopeloos traag. Wel leuk trouwens. We gaan hard door Marokko heen, op het moment van schrijven zitten we zelfs al aan de grens van Mauritanie. En daar moeten we heeeeel lang wachten, vandaar dat we tijd hebben voor dit soort dingen. Dat heben we normaal dus echt niet. De sfeer is goed, iedereen geniet van de uitdagingen op autorij-gebied en van de adembenemende landschappen. De zandduinen van Merzouga, het stiekem toch wel heel luxe hotel in Zagora, fijn door een rivierbedding in een fukking mooie canyon van het strand af de bergen in slingeren gedurende vele kilometers en door mooie dorpjes enzo. Nog even geen souvenirs voor het thuisfront aangeschaft want we hebben de marokkanse floepies hard nodig voor benzine. Nadeeltje van zo'n hardcore edition is dat je weinig pinautomaten tegenkomt. De afgelopen 2 dagen waren ter compensatie vrij saai en gevuld met asfaltwegen en af en toe een tankstation. We proberen zo snel mogelijk door de westelijke sahara te komen omdat daar verder niks is. Wel met uiteraard een overnachting in de duinen in het fameuze oister-camp; met zoveel verse oesters als je op kunt. Richard heeft ontdekt dat hij ze smerig vindt, dus meer voor DJ. :)




Een nieuw onderwerp op deze weblog wordt Richards lijstje.
Hier komt de eerste: 

Cookie, de auto van Richard en Eleanor, heeft een schokdemper uitgespuugd omdat ze die niet meer wilde. Is gerepareerd.
In de woestijn op de "dry lake" 3 minitornado's gezien. Eentje was zo dichtbij, dat we er voor de lol doorheen zijn gereden. Lol!
Aan het eind van die dag was ook bij ons een onderdeel ziek en dat hebben we dus moeten vervangen: bevestigingsplaat schokdemper linksvoor.
Bij Cookie is een succesvolle transplantatie van de linkervoorpoot uitgevoerd.
De volgende dag ging al na 500 meter onze gaskabel kapot. Snel vervangen.
De rit over het strand en daarna door de canyon moest wegens de vroeg intredende vloed veel eerder, dus een stukje offroad gecancelled.
Eenden kunnen niet zo heel goed tegen water. Motor 2 keer uitgevallen en eigenlijk nog steeds niet helemaal de oude.
Bezine komt hier heus niet altijd uit zo'n slang aan een apparaat met van die metertjes Het kan ook heel goed met waterflessen uit een voorraadtank gehaald worden.
Onze eerste lekke band is een feit! Gewoon op een lange saaie asfaltweg, een langzaam leeglopende binnenband.

Verslag tot 7 november!

Hier een stukje door Ries geschreven tijdens het rijden in de eend! Sommige stukjes zijn dubbel, maar ik wilde niet knippen in zijn verhaal!

Groetjes, Judith


Op de eerste dag was het alleen 70 km asfalt vanaf de boot en daarna 500 m offroad kamp neerzetten en slapen in de bergen niet heel spannend maar wel heel gezellig!

De volgende dag was het adembenemend mooi daar veel klimmen en afdalen de jongens van tentoo hadden de primeur met de eerste lekke band. Vervolgens heeft Gert onze bumper krom gereden bij het passeren in de bergen langs een mega afgrond, waar hij dus niet in wilde vallen en dus ons aanreed.
Ook die dag had ik de primeur om als eerste een mega berg op te crossen over de losse stenen waar erg veel geweld en snelheid voor nodig was.
Daarna reden we met de hele ploeg in 1 karavaan over de rode steppe in 1 mega stofwolk waar je echt nik in zag maar wel met 70 km door bleren zonder de voorganger te zien,
zeg maar rijden op goed geluk.
Ook deze avond was het bij het kamp weer erg gezellig het eten is weer super, de desert duck barbour eend het differentieel kapot gereden en die werd op de sleep naar het kamp
gebracht uit elkaar gesloopt en vervolgens hebben ze met 5 man de nacht doorgewerkt en slechts 2 uur geslapen.

De volgende ochtend vroeg weer op en ons team bestaat ondertussen uit 5 wagens namelijk:
de Belgen Simon en bas, dat zijn de tentoo jongens.
De itali8anen giancarlo en Laura in de onverwoestbare pentax eend.
Malcolm en dochter Kelly in de veel te zware maar super mooie groen witte eend.
Richard en eleanor in de blauwe low budget wagen.
Wij in onze onverwoestbare low budget wagen.

Deze dag ook weer veel offroad, lekke banden (wij lekker niet door onze superbanden) vervolgens een eigenlijk onmogelijke klim aan het einde van de middag die we echt voor zonsondergang moesten maken want sommige stenen waren nog groter dan 50 cm doorsnede en de steilte helling was rond de 40 graden dus volgas in de eerste versnelling en keihard met het chassis knallend over de stenen ging ik weer omhoog.
Eenmaal boven was ik echt stomverbaasd dat de auto het heelhuids had gehaald en kreeg er bijna tranen van in mijn ogen toen ik besefte dat onze wagen dit kon en ik het geflikt heb.
Vervolgens hebben we de afdaling gefilmd vol met adrenaline ik alremmend via dezelfde schuinte en steensoord weer naar beneden, geloof mij dat is best eng.
Iedereen redelijk schadevrij weer naar beneden een andere Belg heeft een afgebroken schokbreker. Nog een stukske offroad asfalt en weer naar het kamp.

We hebben ondertussen gemerkt dat volk erg behulpzaam is met duwen en aanwijzingen en als dank geven we kinderen af en toe wat snoep (wel zelf uit de zak hallen want die grijpgrage klauwtjes pakken alles wat ze kunnen)
Voor de volwassenen hebben we een slof imitatie Marlboro gekocht om losse sigaretten uit te delen als ze ons geholpen hebben met duwen, het schijnt zo te horen.

Eergisteren hebben we de bivak niet gehaald omdat Gert ons had verteld lekker rustig te doen en ff te chillen dit hebben we iets letterlijk genomen vervolgens zaten we in het donker met z’n allen keihard continu vast in het zand, keer op keer graven, duwen, trekken, auto op tillen uit de kuilen oververhitte koppelingen en zelfs brand bij de tentoo jongens ivm sluiting in de bekabeling van de verstralers (kut dus minder licht voor hen).
Onze reactie daarop was ankers uitgooien, ik sprong uit een nog rijdende auto met een brandblusser en binnen 2 meter de lag de verpakking er al afgescheurd maar ze hadden net op tijd de brand zelf geblust, dus hoefde ik niet te blussen. Ik heb nu 2 bijnamen namelijk The fireman en na het douchen met mijn haren los ben ik Conan the destroyer. Malcolm vind dat ik een soort betonnen muur ben als hij naast me staat met het eruit tillen van de wagen en dat ik zowat door hem heen duw (lol).

We zijn nog een tijdje doorgereden en hebben nog wat Belgen en fransen op gedoken en zijn vervolgens bij auberge trilobite op N 30 41.592 W 004 40.806 gaan slapen. De volgende dag zouden we 57 km moeten rijden maar door onze achterstand kwam er 70 km bij om bij een zeer fancy hotel aangekomen om lekker te chillen en de gehele auto na te lopen in een garage voor slechts 20 dirhams (das een half uur voor 2 euro inclusief hulp) (lol) .

Dag: 1 en 2 van Nador richting Bouarfa 479 km
Dag: 3 van Bouarfa naar Merzouga 360.23 km
Dag: 4 en 5 van Merzouga naar Zagora 253.42 km
Dag: 6 van Zagora naar Tata 370.43 km

Eerste land: Marokko

We rijden om een uur of 6 van de boot, een soort van tijdmachine die je terugbrengt naar pak m beet 1985,
en Richard denkt dus dat we met een beetje geluk wel rond 9 uur in het kamp gaan zijn.
Dit is dus duidelijk niet een ervaren Afrika-inschatting. Best lol in de rij voor hokje nummer 2, maar echt tempo zit er niet in...
De route voor vandaag is vooral een oefenstukje voor het stripboek-navigeren. Je leest van plaatje 1 naar plaatje 2 enz.,
en op elk plaatje staat dan wat je waar precies moet doen. Lijkt makkelijk, maar als je ergens tussen plaatje 12 en 13 de weg of je kluts kwijtraakt is het nog knap lastig!
We beginnen dus met een nachtetappe, want in Marokko is het een kwartier na zonsondergang echt heel donker,
en dat is dus rond kwart over 6. Voorzichtige start over prima asfaltwegen, andere teams een beetje uitgecheckt kwa rijvaardigheden,
Rond 11 uur in het kamp, om 6 uur gaat de wekker weer!

In tegenstelling tot 2007 rijden we langs de oostgrens van Marokko, toch wel wat onbewoonder en zeker minder toeristies dan de kust.
En daardoor ook veel ruigere landschappen, minder asfalt en zeker minder dorpjes en winkeltjes om inkopen te doen of te eten.
Al snel worden de groepen duidelijk waarin de verschillende teams het liefst samenrijden. Komt ook doordat veel mensen elkaar al kennen.
Zo rijden we samen met Eleanor en Richard, die kwa tempo en technische staat van de auto erg op ons nivo zitten. En erg aardig zijn.
Verder de antwerpse boys, het tweede engelse team omdat we allemaal goed engels spreken en de italiaanse equipe omdat die in de Pentax-2cv rijden
en daar hebben Eleanor en ik veel ervaring mee en omdat we allemaal goed engels spreken.

Het is een fijne ploeg om mee te rijden. We lunchen onderweg samen in de wildernis, omdat er eigenlijk alleen maar wildernis is.
De italianen zijn diep ontroerd door deze goede samenwerking en service, en maken als dank op dag 3 een voortreffelijke italiaanse pasta als lunch.
Genuttigd in een droge rivierbedding met een goede Pastis als aperitief met uitzicht op zwoegende teams die tegen de zanderige oever
op ploeteren is dit een onvergetelijk vakantiemoment.

Als meest ervaren deelnemers in dit ploegje weten Eleanor en ik ook goed dat je elkaar zult moeten helpen bij pech of lastige hindernissen.
En die zijn er veel. De antwerpse boys pakken dit systeem snel op, net als de italianen. Het tweede engelse team is ronduit ontroerd door zoveel
steun en hulp. Door goede samenwerking slagen we erin om regelmatig vele anderen in te halen, met name de 2 franse teams.
Die halen we dan ook 5 keer per dag in, dus das niet moeilijk. Maar verder is het best knap, omdat we 3 teams in de ploeg hebben die
voor het eerst in een eend rijden. We komen best vroeg in het kamp aan, maar ter compensatie ook een dag gewoon niet. We slapen
op een camping op N30'41.592 W004'40.806, dan kunnen jullie dat fijn opzoeken op google earth. Overigens staat meer dan de helft
van de deelnemers daar, dus hoeven we ons niet te schamen.

We rijden over tamelijk serieuze tracks, waar doorgaans echt alleen maar terreinwagens komen. De naam "hardcore edition" is best terecht.
Na een dag trillen en schudden piept werkelijk elk onderdeel, en alles zit nu al vol met zand en stof. En dan bedoel ik echt alles.
Beide fototoestellen zijn al uitgevallen bijvoorbeeld. Dat wordt weer fotoos van anderen lenen.
Om een idee te geven: rij maar eens 4 uur lang de trappen van de bijenkorf op en af met 40 kilometer per uur met je 2cv.
Dat is dus slecht voor je auto, zeker als iemand er nog een containertje zwerfkeien overheen heeft gesodemieterd.
De onderkant van onze auto is een rijdende deukenverzameling maar verder hebben we eigenlijk geen schade, zelfs nog geen lekke band gehad.

Van Brussel naar zuid-Frankrijk

Veel mensen aan de start, veel oude bekenden uit 2007 ook die nu allemaal heel erg jaloers staan te kijken of ze niet stiekem bij iemand in de kofferbak kunnen kruipen.
Elk afzonderlijk aardig en interessant genoeg om uren mee te praten, alleen hebben we maar een uurtje en moeten we daarin met iedereen praten.
Het scheelt wel, dat we voor de aardigheid eens veel te vroeg zijn. Kunnen we een beetje rond kijken en ons fijne onderdelenrekje aan iedereen laten zien.

Nadat wij ook belangstellend naar alle andere autootjes gekeken hebben, volgen de officiele plechtigheden. uiteraard compleet met uitvoerig afscheid nemen van diverse bedroefde dames. Dan gaat het hele convooi luid toeterend en veel te zwaar beladen door alle afscheidskadootjes eindelijk op weg, en ook het vakantiegevoel gaat eindelijk eens op volle kracht werken. africa, here we come!

Het autootje vindt het kennelijk ook erg leuk om eindelijk eens wat te mogen doen, want ze haalt trappelend van plezier vele collega's moeiteloos in. Na een verbazingwekkend wakkere rit arriveren we als een van de eerste 5 in de haven van Sete. De rest van de nacht wordt gevuld met vreugdebier, vreugdemuziek, vreugdebier, vreugdegesprekken en vreugdebier. De volgende morgen aanschouwen we een bonte verzameling van tweedehands bestelbussen en ontdekken we dat je in zo'n apparaat gemakkelijk een hele fietsenwinkel kwijt kunt en dan ook nog twee motorblokken en wat meubelen. Leuk om naar te kijken tussen de hoofdpijn door.

Bijna weg, bedankt iedereen!

Zo, nu zijn we echt bijna weg. Nog net even tijd om iedereen, die ons geholpen heeft, heel erg te bedanken.

Alle sponsors natuurlijk; maar ook al die mensen die niet in financiele of materiele zin hebben bijgedragen maar voor chauffeur gespeeld hebben, goede adviezen hadden, lekker gekookt hebben, geholpen hebben met boodschappen doen, hun gereedschap hebben uitgeleend, voor de kat gaan zorgen, hebben geholpen met tillen, voor ons gaan duimen en iedereen die ons volgt en succes heeft gewenst: Heel erg bedankt!

Vandaag voor de laatste keer uitgeslapen en even expres op mn bank wezen zitten. Daarna de satelliettelefoons opgehaald en de laatste dingetjes aan de auto gedaan. De versnellingsbakolie moest nog ververst en er zit nu een handig reserve-onderdelen-opberg-rekje onder de motorkap. Uiteraard tweedehands en aangeschaft voor het enorme bedrag van 1 euro 50.
We kunnen nu echt niets meer bedenken om nog te doen; het zal onderweg moeten blijken of het autootje zelf nog wat voor ons bedenkt :)

Begin van de avond gebruikt om alle spullen in de auto te laden. Het past best aardig, je kunt nog gewoon door de achterruit kijken en als je een willekeurige deur opendoet komt er helemaal niks vanzelf jubelend de auto uit springen. Stiekem moet dan wel mn tandenborstel er nog bij; die heb ik nog even nodig.

Nu een laatste keer in het eigen bedje, als het slapen tenminste een beetje lukt; de vakantiekriebels en een paar zenuwen houden een wedstrijdje wie me het best wakker kan houden. Morgenochtend om half 8 is het definitieve vertrek uit Delft, de echte officiele startceremonie in Tervuren is van 11 tot 1. Dus wie niks te doen heeft is van harte welkom!

Nieuwe APK, nieuwe banden, nieuwe probleempjes

Vrijdagmiddag was het dan zover: Zowel ik als Leen APK hadden even tijd voor de algemene periodieke keuring. Waarschijnlijk zijn we het team met de meest verse apk dit jaar ;)
Voor de meeste mensen schijnt dit nogal een zenuwslopend moment te zijn waar met angst en beven naartoe wordt geleefd, ik zal wel een van de weinigen zijn die dat niet zo goed begrijpt. Met een klein beetje moeite is je 2cv-tje probleemloos apk-proof te maken en bovendien zijn er nog heel wat mazen in de wet...

Mijn zelfvertrouwen blijkt ook weer terecht te zijn want de apk is geen enkel probleem, en we krijgen de complimenten van Leen: een degelijke, netjes gebouwde en goed afgewerkte rally-eend, waarin hij alle vertrouwen heeft.

Op de brug is te zien dat er een beetje olie langs het blok en de carterbescherming (erg mooi, vindt Leen) gelopen is. Dat was eerder nog niet het geval, de carterbescherming zit er tenslotte pas een week onder, en mijn achterdocht is in een klap wakker. Bij thuiskomst olie gepeild en meteen maar op alarmfase drie overgeschakeld: een nieuwe olielekkage!!

Nu volgt het standaardscenario bij olielekkage: alles schoonmaken, fan en rubberflap eraf en motor laten draaien in de hoop dat je kan zien waar de olie vandaan komt. Gelukkig duurt dat niet lang: het is de rechter-aansluiting van de oliekoeler. Heel vervelend allemaal, want oliekoelers zijn zeldzaam en als het schroefdraad verrot is moet het hele blok eruit. Tot mijn grote vreugde kan ik de wartels van de oliekoeler er ongeveer met de hand soepel uitdraaien!

Het rubbertje dat de oorzaak is van het lekken doet geen moeite om de zoektocht ingewikkeld te maken: het is rondom voorzien van duidelijk zichtbare scheuren. Stond nog net geen bordje bij met "hier ligt het aan!" Waren alle defecten maar zo makkelijk te vinden! Kapotte rubbertje en zijn linkerbroertje vervangen en alles weer in mekaar zetten was binnen een half uur weer geregeld.

Banden wisselen was hierdoor wel weer mislukt, en ging ook niet meer gebeuren aangezie de auto zaterdag is verhuisd naar Vijfhuizen zodat Richard de sponsorstickers kan aanbrengen en de radio inbouwen. Gelukkig heeft hij een kennis bereid gevonden om de banden om de "nieuwe" velgen te leggen zodat er inmiddels kan worden proefgereden op muziek met de nieuwe banden!

Vandaag toch weer "fijn" kunnen sleutelen!
Naast een aantal overgebleven lasklusjes om het autootje helemaal af te maken voor de APK was er nog de niet werkende benzinemeter...

Het metertje zelf was ok, uitgebreid getest. Het snoertje naar de kont van de eend was ook al goedgekeurd. Voor het weekend was er dan toch ineens een dood metertje, dus de aansluiting op de tank was de hoofdverdachte. Uitgebreid frutten resulteerde uiteindelijk in een stekkertje dat geheel los kwam van de tank. Nu zit de aansluiting bij een eend boven op de tank en onder de koets en dus eigenlijk klem en onbereikbaar. Normaal gesproken maak je dan de tank een beetje los, wijs je de persoon met de kleinste handjes als vrijwilliger aan en ben je binnen een kwartier klaar.

Door onze prachtige tankbeschermer is dat helaas niet meer zo makkelijk; die moet er eerst af om ook maar in de buurt te komen van de bewuste boutjes. Dit alles uitgesteld en een beetje vergeten, tot vanmiddag dus. Na een hoop boutjes hing de tank zo los dat er ingeplugd en gemeten kon worden; zonder enig resultaat. Of eigenlijk met als resultaat dat het duidelijk werd dat het probleem dieper zat.

Het valt niet mee om een boordevolle tank zonder morsen onder een eend uit te sleutelen! Na nog een kwartier kutten met uiteraard geheel vastgerotte slangenklemmen en meer boutjes stonk alles naar benzine en lag de tank naast de auto. Nog meer meten wees uit, dat het toch echt de vlotter moest zijn. Er was iets gebroken dat helemaal niet kan breken, lekker raadselachtig maar in elk geval wel duidelijk. Het geheel in een steeds groter wordende plas benzine maar weer inelkaar gezet met een nieuwe vlotter dr in en teruggschroefd. 

Contact aan, weer niks! Gelukkig hoefden de beschermplaat en de tank niet weer helemaal los, alleen de aardedraad moest even opnieuw en beter worden vastgemaakt. Fijn ook dat je daar zo goed bij kunt.....
Banden wisselen is er dus een beetje bij ingeschoten, moet vrijdag dan maar.

De laatste dagen van de eerste fase!

Inmiddels is de auto zo goed als klaar, en kan ik mijn aandacht richten op de overige voorbereidingen, die er tot nu toe een beetje bij ingeschoten zijn. Een weblogje maken bijvoorbeeld ;)

Voorlopig is het vooral bedenken wat er nou allemaal precies voorbereid moet worden, proberen te herinneren wat er de vorige keer handig was of beter kon, ervaringen en tips van anderen doornemen en intussen nog gewoon werken en het normale leven leven. Stress is er nog niet, het zal in de laatste dagen wel komen samen met de ontdekking dat er uiteraard toch weer vanalles vergeten is.

Gelukkig is de auto wel veel eerder klaar dan in 2007; dat scheelt een hoop, maar geeft ook wel een beetje een leeg gevoel alsof ik nu eigenlijk heel hard aan het sleutelen zou moeten zijn...