Het volgende land: Mauretanie

Mauretanie bestaat vooral uit zand, maar ze hebben er ook heeeel veel afval. En dat mag gewoon overal liggen. Uitzicht wordt er dan ook niet veel beter van, maar gelukkig is het land niet heel dicht bevolkt, dus zijun er ook genoeg stukjes zonder al te veel afval. Net als vorige keer is er werkelijk geen een auto zonder deuken, en de meesten hebben ook maar weinig lampen, ramen, nummerplaten en vering. Maakt niet uit, zolang de toeter het maar doet. We kunnen niet pinnen in de grote stad, en al helemaal niet in de grote woestijn, dus we doen lekker zuinig leven. Gelukkig zijn andere teams behulpzaam. Autootje vindt het alemaal prachtig, alleen wel wat warm. Ze besluit om een spontane hartritmestoornis te ontwikkelen midden in de woestijn. Gelukkig kunnen we een reserve-pacemaker installeren. We zijn de woestijn ingestuurd voor maar liefst 2 dagen, met een overlevingspakket en een hoop water. We rijden samen met de 2 engelse teams en slaan voor de nacht ons bivak op aan het spoor, de enige echt vaste richtlijn in deze woestijn. We halen de boom van het dak van Cookie, waar deze een halve dag heeft gewoond, voor een fijn kampvuurtje. Vlak voor het slapen gaan komt de langste trein ter wereld nog gezellig even langs, 2 kilometer en dus ruim 3 minuten lang. De volgende dag doen we met de eendjes ook een paar uur een trein na, omdat het zand naast de spoorlijn veels te los is om te rijden. Op het spoor is ook niet alles, want het hobbelt en is slecht voor je auto, maar je gaat tenminste wel vooruit.

In dit land geen sjieke hotels, maar wel veel mooie natuur. Na een dag door bossen en leuke kleine dorpjes zijn er ineens geen bandenmannetjes meer, maar wel lekke banden. We gaan een dorpje binnen en ontdekken dat het komt omdat we ongemerkt in Mali zijn beland. Beetje moelijk betalen dus ook, want we hebben nog geen Malinese floepies. Maar na een hoop heen en weer geloop in het typisch afrikaanse tempo is alles weer oke.

Mali.

Na voor de tweede keer een etappe van 2 dagen te hebben gedaan kunnen we wel onszelf en onze kleren wassen bij de schitterende watervallen van de Senegal-rivier. Waar we trouwens wel veel later aankomen dan de bedoeling was omdat de douanemeneer niet al te snel en een beetje boos is. Kost ons maar 4 uur. Maar de watervallen en de weg ernaartoe zijn heel erg de moeite waard. We willen hier wel een week blijven. Intussen maar liefst al wel 3 lekke banden gehad, maar vergeleken met de Pentax-italianen is dat helemaal nix. Lang leve onze diepte-investering in goede terreinbanden. Dit stukje van de route lijkt meer op trial-rijden dan op rally, en alle autootjes hebben het zwaar. Wacht maar tot jullie de filmpjes zien. We moeten dan ook regelmatig de pentax opnieuw in elkaar zetten, omdat die toch wel wat bejaard begint te worden en we hebben nu eenmaal beloofd dat we zullen babysitten. Onz eigen autootje komt er redelijk doorheen, al hebben we hierna geen schokdempers meer aan de voorkant en het geluid van een dikke harley. Maar als je een beetje voorzichtig doet is het geen probleem. Na al dit natuurgeweld volgen wat rustigere routes zodat we weer eens tijd hebben voor inkopen en meer bandenreparaties. Bij allemaal erg aardige mensen in veel schonere dorpjes. Ook een stuk minder auto's op de weg, dat geeft wat minder stof en drukte, vooral bij rijden in het donker veel veiliger. Momenteel aan het uitrusten in een prima hotel in Bamako, de leuke maar rare hoofdstad van Mali. Heel druk hier. Lekker bier dat prima smaakt na 5 dagen zonder. Hedenavond diner bij de voorzitter van de 2cv-club van Bamako; dat bestaat hier echt.


Zomaar.

Het is stoffig, heel erg stoffig. Alles zit er vol mee. 2 dagen geen werkende startmotor gehad omdat er een compleet koffiekopje zand en stof in zat. Alle kleren zijn bruin, zelfs als ze onder uit je tas komen. We rijden een paar dagen op diesel, of in elk geval voor een deel. In Mauretanie gooien ze dat stiekem door de benzine. Is slecht voor eendjes, maar je krijgt er wel veel meer motorolie door, in plaats van minder :)
Dingen worden steeds goedkoper (pakje sigaretten 70 eurocent) en de mensen zijn hier ook veel aardiger. In de grote stad proberen ze nog steeds van alles aan je te verkopen voor veel te veel, maar het grote bedelen is voorbij. Alleen de kindertjes doen nog steeds verwoede pogingen. Een paar teams zijn kwijtgeraakt door technische problemen. We zien ze na 3 dagen weer terug in Bamako. Onderweg 2 ami's gezien, of tenminste de resten ervan. Chassis kaal, maar in nieuwstaat. Als er nog iemand met een vrachtwagentje deze kant uit komt? En maar liefst 3 keer een africar, of iets soortgelijks. In een zeldzame, waarschijnlijk zelfgemaakte, vierdeurs uitvoering. Alle citroenfreaks mogen even kwijlen bij de foto, als we terug zijn.
Het is hier erg warm, we drinken minstens 4 liter water per persoon per dag. En we zweten, zodat je na het douchen binnen een uur wel weer kunt omdat het stof dan weer lekker plakt. Na 2 keer je haar wassen komt er nog altijd bruin water uit.
Het is wel echt een hardcore-edition vergeleken met de vorige keer, er is veel meer autopech en veel minder tijd om eens op visite te gaan bij de lokale bevolking. Tegelijk op de weg letten, naar je slechtlopende motor luisteren of er al onraad is, op je voorganger letten in het dichte stof en op de gps kijken. Zit je in holland vaak tijdens het rijden nog een beetje te bellen en wat te eten, hier moeten we zelfs aan de co-piloot vragen om het licht of de choke te bedienen; het is dus echt hard werken. Vaak direct na het eten naar bed en de volgende dag om 5 uur opstaan. Maar totnutoe zijn alle auto's en alle mensen er nog bij en alles werkt (weer). Vanaf nu schijnt het voor de autootjes minder zwaar te worden maar wel nog steeds hard werken om door de jungle te komen; we gaan het zien.
Bamako lijkt zowaar wat opgeknapt vergeleken met 2 jaar geleden. Weer geen tijd gehad om de dierentuin te bezoeken, wel de auto weer beter gemaakt; de scokdempertjes weer fijn gelast en geen 120 decibel en rook meer binnen.


Richard's lijstje:

• In Noaudhibou een hoop vuilnis en daartussen alleen maar gedeukte auto's, en ineens een prachtig gerestaureerde 2cv Dolly.
• Grote lof voor Brigitte die ons langs alle andere wachtenden binnen een uur over de grens helpt.
• Eendjes passen dus niet precies op de rails, wel precies ertussen.\Als tweede ploegje binnen na de woestijn, en dat met de goedkoopste auto's!
• Echte touareg-broden gebakken in het kampvuur.
• Gekampeerd op camping Bab Sahara, eigendom van een kleurrijke hollander die ook een 2cv heeft.
• Biertjes gedronken voor 4,50 euro. Illegaal in Mauretanie.
• Zeer saaie asfaltweg (500 km) van Atar naar Nouakchott
• Mooie oases na al dat zand
• Groot contrast op de weg: dikke landrovers naast total loss maar rijdende renaultjes 4
• Steeds behulpzamere en vriendelijke mensen overal
• Richard eet fruit! En veel ook...
• Na de camping van de hollander speciale bescherming van het leger voor ons convooi. Hij kent de chef en die wil graag goed voor de dag komen ;)