Eerste land: Marokko

We rijden om een uur of 6 van de boot, een soort van tijdmachine die je terugbrengt naar pak m beet 1985,
en Richard denkt dus dat we met een beetje geluk wel rond 9 uur in het kamp gaan zijn.
Dit is dus duidelijk niet een ervaren Afrika-inschatting. Best lol in de rij voor hokje nummer 2, maar echt tempo zit er niet in...
De route voor vandaag is vooral een oefenstukje voor het stripboek-navigeren. Je leest van plaatje 1 naar plaatje 2 enz.,
en op elk plaatje staat dan wat je waar precies moet doen. Lijkt makkelijk, maar als je ergens tussen plaatje 12 en 13 de weg of je kluts kwijtraakt is het nog knap lastig!
We beginnen dus met een nachtetappe, want in Marokko is het een kwartier na zonsondergang echt heel donker,
en dat is dus rond kwart over 6. Voorzichtige start over prima asfaltwegen, andere teams een beetje uitgecheckt kwa rijvaardigheden,
Rond 11 uur in het kamp, om 6 uur gaat de wekker weer!

In tegenstelling tot 2007 rijden we langs de oostgrens van Marokko, toch wel wat onbewoonder en zeker minder toeristies dan de kust.
En daardoor ook veel ruigere landschappen, minder asfalt en zeker minder dorpjes en winkeltjes om inkopen te doen of te eten.
Al snel worden de groepen duidelijk waarin de verschillende teams het liefst samenrijden. Komt ook doordat veel mensen elkaar al kennen.
Zo rijden we samen met Eleanor en Richard, die kwa tempo en technische staat van de auto erg op ons nivo zitten. En erg aardig zijn.
Verder de antwerpse boys, het tweede engelse team omdat we allemaal goed engels spreken en de italiaanse equipe omdat die in de Pentax-2cv rijden
en daar hebben Eleanor en ik veel ervaring mee en omdat we allemaal goed engels spreken.

Het is een fijne ploeg om mee te rijden. We lunchen onderweg samen in de wildernis, omdat er eigenlijk alleen maar wildernis is.
De italianen zijn diep ontroerd door deze goede samenwerking en service, en maken als dank op dag 3 een voortreffelijke italiaanse pasta als lunch.
Genuttigd in een droge rivierbedding met een goede Pastis als aperitief met uitzicht op zwoegende teams die tegen de zanderige oever
op ploeteren is dit een onvergetelijk vakantiemoment.

Als meest ervaren deelnemers in dit ploegje weten Eleanor en ik ook goed dat je elkaar zult moeten helpen bij pech of lastige hindernissen.
En die zijn er veel. De antwerpse boys pakken dit systeem snel op, net als de italianen. Het tweede engelse team is ronduit ontroerd door zoveel
steun en hulp. Door goede samenwerking slagen we erin om regelmatig vele anderen in te halen, met name de 2 franse teams.
Die halen we dan ook 5 keer per dag in, dus das niet moeilijk. Maar verder is het best knap, omdat we 3 teams in de ploeg hebben die
voor het eerst in een eend rijden. We komen best vroeg in het kamp aan, maar ter compensatie ook een dag gewoon niet. We slapen
op een camping op N30'41.592 W004'40.806, dan kunnen jullie dat fijn opzoeken op google earth. Overigens staat meer dan de helft
van de deelnemers daar, dus hoeven we ons niet te schamen.

We rijden over tamelijk serieuze tracks, waar doorgaans echt alleen maar terreinwagens komen. De naam "hardcore edition" is best terecht.
Na een dag trillen en schudden piept werkelijk elk onderdeel, en alles zit nu al vol met zand en stof. En dan bedoel ik echt alles.
Beide fototoestellen zijn al uitgevallen bijvoorbeeld. Dat wordt weer fotoos van anderen lenen.
Om een idee te geven: rij maar eens 4 uur lang de trappen van de bijenkorf op en af met 40 kilometer per uur met je 2cv.
Dat is dus slecht voor je auto, zeker als iemand er nog een containertje zwerfkeien overheen heeft gesodemieterd.
De onderkant van onze auto is een rijdende deukenverzameling maar verder hebben we eigenlijk geen schade, zelfs nog geen lekke band gehad.