Nog meer zomaar

We schieten alweer aardig op; nu nog 2 dagen echt rijden naar de officiele finish. Tijd dus voor wat opsommingen, dat hoort erbij.
We zitten nu in het eennalaatste land, Togo. Daarover later meer natuurlijk. Hoe verder we naar het zuiden gereden zijn, hoe aardiger de mensen lijken te zijn. Alhoewel ze in Marokko ook erg aardig waren. Het juiste woord is misschien "vrolijker". Gewoon blij verrast dat er van die rare autootjes door hun dorpje rijden, zonder meteen wat van je te willen. Alhoewel alle kindertjes onverminderd nieuwsgierig zijn, en alle winkeliers graag aandacht willen. Maar ze lopen niet meer letterlijk de spiegels van de auto, maar kijken van een afstand. En mensen willen je echt graag helpen als je pech hebt, of de weg of iets anders kwijt bent. Alles is ook netjes en schoon hier, en groen. Heel groen. We hebben gezien waar de bananen vandaan komen, de tabak, de koffie, de kokosnoten, de suiker en de katoen.

We zagen in Mali duidelijk veel minder auto's dan in Mauretanie, maar wel in betere staat. Kan ook bijna niet anders trouwens, alles is beter dan wat daar rondrijdt. Wel is het nog voornamelijk Mercedes, peugeot en toyota. In Burkina wordt het nog ietsje beter, daar komen ook weer meer merken op de weg. Bussen en vrachtwagens kunnen er veel voller dan in nederland, en ook flink hoger. Ze worden er wel krom, scheef en doorgezakt van maar dat maakt niemand iets uit. Een steeds terugkerende attractie is ook het ongelooflijk vol geladen bestelbusje. Steeds als je bedacht hebt dat het plaatselijke grindpad zo slecht is dat alleen wij of de terreinwagens er kunnen rijden, komt er zo'n bejaard busje voorbij met 15 man erin en een half huis op het dak. We zijn onder de indruk. De brommertjes hebben de plaatsen van de kamelen en ezels inmiddels volledig overgenomen. Er zijn er heel erg veel, en ze zijn bijna allemaal van vage chinese merken. Ook zij rijden letterlijk overal, trouwens. Lekker offroad met je hele gezin en 6 kippen op de brommert. Overigens is de benzine sinds Mali weer tamelijk bruikbaar. In het dagelijkse dierenrijk zoals gezegd geen kamelen en ezels meer, wel nog steeds koeien en hagedissen. Kippen en geiten zijn er ook nog, maar ze zijn flink gekrompen. Vooral de jonge dwerggeitjes hebben een hoge knuffelbaarheidsfactor. In de serie minidieren heeft ook het varkentje zijn intrede gedaan, en inmiddels zijn ook overal kalkoenen.

Geheel onchronologisch en zomaar ertussendoor een overzichtje van de defecten aan onze auto totnutoe: 5 lekke banden, 2 kapotte gaskabels, een keer of 4 een schokdemper gebroken (en 3 keer laten lassen, moet nu dus weer), afgebroken schokdemperbout, gebroken schokdemperplaat, 2 keer gescheurde uitlaatdemper, water in carburateur, nieuwe bobine gekocht en reservebobine weggepleurd vanwege kapot wegens een defect, carterbescherming finaal krom maar weer recht(er) geramd, tankbeschermer krom en op een hoek losgescheurd, benzinemeter dood, schakelaartje van achteruitrijlampje kapoet, knipperlichtschakelaar gerepareerd, linkervoorpoot licht gebogen, achterlichtglaasje gebroken, brandgaatje in linkerstoel, preventief motor- en bakolie vervangen en overal zand. Het valt dus reuze mee allemaal!

Burkina Faso.

De mensen in Bukina zijn ook alweer erg aardig. Je kunt aan veel dingen zien dat het een wat rijker land is dan het vorige, dus dat zal ook wel schelen. Veel zien we er niet van, want we rijden min of meer direct door naar Togo. Al doen we daar alsnog twee dagen over, wat toch alweer een hele dag langer is dan dat ik vorige keer in dit land was. Het is overigens best een mooi land, maar relatief vlak en met tamelijk goede wegen, dus minder bruikbaar voor hardcore offroad-rijden. Alhoewel de suikerrietvelden mooi zijn om doorheen te rijden, en de organisatie toch wel fraaie routes heeft weten te vinden om lekker overheen te scheuren. En ik heb er mijn verjaardag gevierd, nadat we nogal laat in het kamp aankwamen omdat de italianen geen visum bleken te hebben. Gelukkig nog net tijd voor een paar biertjes, en er waren heuse slingers en kadootjes die Richard al die tijd verstopt had weten te houden.

Togo

We beginnen met een tamelijk spectaculair stukje Togo, alhoewel het lang duurt voordat we zien waar we voor gekomen zijn
We rijden door twee wildparken die vlak bij elkaar liggen en waar grote kuddes olifanten leven. Gelukkig is Richard net weer beter, na 2 dagen ziek geweest te zijn. Het eerste park rijden we door via een spectaculaire route die ineens weer zo veel van de chauffeurs vraagt dat die zelf geen tijd hebben om naar diertjes te speuren. Maar gelukkig missen ze daar nix aan, want afgezien van 2 aapjes zien de bijrijders ook niet veel.
Bij de tussenstop tussen de twee parken in, tijdens het ruzie maken met de beheerders over de veels te hoge entreeprijs, ziet iemand iets bewegen tussen de bomen. Een spontane expeditie te voet (ons vantevoren uitdrukkelijk afgeraden vanwege te gevaarlijk) levert spectaculaire foto's op van een olifant op nog geen 10 meter afstand!
In het tweede kamp een lange rechte weg die weinig goeds doet vermoeden, maar ineens is daar het trompetgeluid dat zo typerend is voor de olifant. We stoppen de autootjes en een compleet gezinnetje olifanten komt op nog geen 50 meter voorbijschuifelen. Net als iedereen uitgebreid op het dak staat voor de beste fotoos en filmpjes krijgt Pa olifant ons in de gaten en besluit een aanval uit te voeren om de kinders te beschermen. Dat levert in principe mooie beelden op,. als je tenminste niet net als Richard ondersteboven de auto induikt van schrik. Ik wil overigens ook best de auto een stukje opschuiven, maar gelukkig is het alleen een schijnaanval om ons weg te jagen. Redelijk gelukt.


De ritten zijn inderdaad wat minder zwaar, of als ze wel zwaar zijn inelkgeval wat minder lang. Daardoor is er wat tijd om eens lekker te eten in een lokaal restaurant waar we allebei heel blij mee zijn. Of even over de dorpsmarkt te lopen. Mede hierdoor vinden we Togo een heel erg fijn land, maar dat is dus een beetje gekleurde info...
Zoals gezegd is het hier heel erg groen, we rijden dan ook een stuk door hoog gras waardoor je slecht kan zien waar je rijdt en slecht opschiet maar het is een van de leukste stukken totnutoe: iedereen pleurt van zijn brommer, fiets of slippers als ze zien dat er heuse autootjes over hun bospad rijden. Dat dus duidelijk niet is bedoeld voor auto's, maar het kan dus wel. Of in elk geval met eendjes. Naast de offroadstukken is er in dit land ook weer asfalt, maar dat is bijna nog zwaarder voor auto en chauffeur dan de offroad. Het bevat grote gaten die vaak uitermate knap gecamoufleerd zijn en waar je vierkante velgen of lekke banden van krijgt. Of eventueel ergere dingen, maar gelukkig overkomt dat niemand. Geef ons inelkgeval maar de offroad, dan weet je waar je aan toe bent. Bovendien rijden er op de asfaltwegen ook allemaal andere dingen, zoals vrachtwagens. En die zijn krom, scheef, overbeladen en ze stinken. Maar ze rijden wel zo hard mogelijk, wat niet altijd de veiligste keus is. Dat merken we snel als we op een morgen een stukkie verkeerd rijden en de Pentaxitalianen besluiten te keren op de weg. Net als ze dr dwars op staan komt er een grote gele vrachtwagen veels te snel de hoek om en ondanks dattie zichzelf de berm instort raakt hij de Pentax-eend. Gelukkig blijft het bij lichte schade aan het eendje, maar de truck heeft een afgebroken voorwiel. En heel veel geluk dat hij niet tegen het huisje of de dikke boom beland is. Het levert inelkgeval een hoop vertraging op, maar toch zijn we als vierde in het kamp 'savonds. En we hebben alle offroad gedaan, terwijl veel mensen de helft hebben overgeslagen. Tijd over dus voor een paar biertjes en sterke verhalen in ze middel of ze fukking jungle, waar we dus slapen deze nacht.


Richard's fijne lijstje:

• Onder de reuzendouche doorgereden die normaal gesproken de suikerriet water geeft.
• Richard is ziek en heeft last van dehydratatie, diarree en krampen maar dat heeft vast nix met een avondje zuipen in Bamako te maken.
• In Bamako weer 3 africars en 2 ami's gezien
• De vastgelaste schokdemperbout en schokdemper opnieuw gebroken
• De tentoo-jongens hebben een gescheurd chassis; is weer gelast.
• Bij team Pentax de voorruit gebroken en vervangen, en gelijk ook een aandrijfas.
• De bakolie is al na 3 weken een soort van klei
• Overal bos/bermbrandjes waar we doorheen rijden; dit is expres om het dode gras te verwijderen.
• De mensen zijn hier niet zielig en arm; ze hebben een wat andere levensstandaard maar zijn zeer vrolijk en vriendelijk. In plaats van iedereen een breedbeeld-elceedee met 200 zenders gewoon met zn allen voetbal kijken op een tv-tje op het dorpsplein. Kan ook en is veel gezelliger, zo doen ze dat hier. Wij denken dattet misschien wel zelfs beter is als bij ons in europa.
• Monteur Frank rijdt 2 schapen dood, Tentoo scoort op dit gebied een kip. De dokter zegt, dat ze met de landrover voor een koe gaan.
• In Mango (in Togo, het land van de voodoo) in een echt klooster geslapen.