Mali (en een restje Togo)

Waren we al erg onder de indruk van Togo, naarmate we meer naar het zuiden rijden wordt dat alleen nog maar beter. De mooie boerderijtjes hebben zeer schone en aangeveegde erfjes van wit zand en de natuur wordt steeds rijker aan verschillende boomsoorten. We slingeren een heel stuk bergop door tropisch regenwoud met mooie uitzichten, en slapen in een oud hospitaal boven op de berg. De volgende dag rijden we, grotendeels via goed begaanbare wegen alhoewel sommigen onverhard zijn, naar het laatste land, maar niet nadat we in Togo aan onze laatste verplichting hebben voldaan....

Totnutoe zijn we er in ieder land in geslaagd om een aldaar wonende 2cv te vinden (hoewel ik het me van Marokko nu even niet kan herinneren), en vlak buiten het eerste dorpje van vandaag zien we er een staan bij een garagebedrijfje, onder een boom en achter een paar andere auto's. Omdat we nu wat meer tijd hebben stoppen we voor een paar foto's. De garagemeneer komt blij verrast een praatje maken en vindt het prachtig om al die eendjes voorbij te zien rijden. Hij laat trots zien dat zijn exemplaar loopt als een zonnetje, met een carburateur van iets compleet anders, een zelfgemaakt ventilatortje, andere bumpers en zonder achterremmen. Het probleem hier is om onderdelen te vinden. Op onze vraag, wat ze het meest nodig hebben, komt unaniem het antwoord "contactpunten". Die heb ik nog wel, en al snel komt het idee om deze te ruilen tegen iets afrikaans. Ik wijs naar de omstanders en vertel, dat ik graag een mooi overhemd wil. De garagehouder vraagt, welke van de omstanders volgens mij het mooiste shirt heeft en ik wijs er eentje aan. De eigenaar trekt zonder twijfelen onmiddelijk het kledingsstuk uit waarna ik het overhandigd krijg. Het past precies. Heb de ex-eigenaar een fijn t-shirt gegeven en we moesten ook ons adres achterlaten. Hierna met een gerust hart door naar de grens van Mali!

De grensovergangsformaliteiten verlopen voorspoedig, de verschillende hokjes voor de papiertjes met stempels staan hier netjes vlak bij elkaar. Hierna nog een klein stukkie rijden naar onze eerste overnachting, in een mooi hotel waar ik vorige keer ook ben geweest. Het is van Monique, een dikke negerin die je continu trakteert op koffie en/of whisky. Er is een mooie tuin bij die helemaal vol staat met prachtige beelden en stoelen van plaatselijke houtsnijkunstenaars. Ik wil graag een stoeltje kopen, maar dat moet nog gemaakt worden en speciaal voor mij zijn dus vele mensen de hele nacht uit hun slaap gehouden met houthakgeluiden :)
Vanaf nu slapen we trouwens alleen nog maar in hotels, met uitgebreide maaltijden, dus onze fijne roze barbieborden liggen ergens in een afrikaanse prullenbak. Dit land is duidelijk nog weer iets welgestelder dan het vorige, dus nette dorpjes met leuke winkeltjes en meer auto's op straat.

De volgende dag is officieel onze laatste dag rijden voor de finish op het strand. Daarna moeten we wel nog naar de haven in de hoofdstad, maar dit wordt toch als het eindpunt beschouwd en dat is een beetje een raar gevoel. Uiteraard wil iedereen zo langzamerhand graag naar dat beloofde strand met de kokosnoten-met-rum-en-een-rietje, maar eigenlijk is iedereen ook zo verslaafd geraakt aan het terreinrijden met de eend en de geweldige sfeer in de groep, dat niemand wil ophouden.
De intocht met politie-escorte en de officiële ontvangst verlopen in een uitgelaten sfeer en ontaarden al gauw in een vrolijk water- en biergevecht. Het begint al rijdend, en als iedereen uiteindelijk op het dorpsplein staat is er echt geen houden meer aan. Het helpt ook, dat het bier gratis is en de temperatuur erg hoog. Er is werkelijk niemand, die geen water, bier of cola in zn haar, shirt en onderbroek heeft. Er zijn felicitaties van iedereen aan iedereen, voor de goede sfeer en omdat alle autootjes het hebben gehaald. Het technische team David en Erik bedanken ons en Eleanor en Richard voor het succesvol op de weg houden van de Pentax-eend. Na het welkomstwoord door de burgemeester volgt de laatste, onverantwoord chaotische, kilometer naar het strand. We krijgen bij aankomst de beloofde kokosnoot, en als iedereen gearriveerd is en alle autootjes aan de waterlijn staan, volgt de traditionele duik in de oceaan. Die niet zonder gevaar is, want door de sterke stroming gaan verschillende mensen onderuit en worden zonnebrillen en zelfs een fototoestel weggespoeld.

Eerlijk is eerlijk, het is wel een hele mooie plek om weer eens lekker niks te doen, behalve dan natuurlijk bier drinken, in het zwembad of de zee liggen, lekker eten en flink uitslapen. We hebben een huisje met een fijne veranda met uitzicht tussen de palmen door op het strand, waar een hele rij eendjes geparkeerd staat. Wat vervelend allemaal! Het enige verplichte onderdeel van de volgende dag is de prijsuitreiking van de "verkiezingen". Iedereen kan stemmen voor dingen als team met het meeste pech, de mooiste auto enzovoort. Een mooie gedeelde winst is er voor Eleanor en Richard en Bas en Simon, die samen de prijs voor best team-spirit mogen ontvangen. Wij krijgen weliswaar van alle teams de meeste stemmen, maar allemaal in verschillende categorieen waardoor we nergens eerste mee worden :)
'sAvonds bij de champagne worden er opnieuw veel felicitaties, omhelzingen en vriendschapsbetuigingen uitgewisseld.

Nu, na de laatste feestavond (die ook best hardcore te noemen was) resten nog de allerlaatste dingen om te doen, zoals de auto uitruimen en de reistassen inruimen, adressen uitwisselen, een mooie groepsfoto nemen en de kater verwerken. Dan volgen echt de laatste kilometers (met een tussenstop voor een lunch op het meest paradijselijke plekje op aarde). Vanavond om 9 uur is het definitief tijd om de auto voor een paar weken alleen te laten en de terugreis in de vliegmasjien te ondergaan...